As voces que hai en min

Algunha destas noites
crebarame a suor
e non transpirarei do mesmo xénero,
comerame outro sangue.

As miñas xuntas
como as sombras,
non soportan as luces tan directas.

Non me consta patoloxía algunha
bo, quero dicir
con iso,
que a serosidade
noctívaga
exercitada ao rito
non tivo ningún
certeiro antecedente.

Os síntomas neuróticos:
histeria transitoria.
A hipertensión, estres
Cultivar a escritura un coxegueo

con trazado pueril.

Atribúeseme agora polo meu descoido de sílabas
máis actitude onírica
( fascinación extrema
ás costas da luz)

Son como un bafo gris
que non consente ninguén.
Talvez teman
apegarse aos feitos
fóra de realidades.
O certo é que batallan as súas verdades máis átonas
detendo os meus textos.
Hai un dechado
que perfila as letras.
Aí estamos os dous
con negriña e cursiva
nas liñas puras.
As marxes contrarias os omito por regra
pero ás veces véncenme como agora.

Non podo abandonarche.
Se que nos albañales privaranche da auga.
-desatino menor-
Resistencias psiquiátricas
(diagnóstico abreviado)
e esa camisa dura que che cruza o reverso
cos brazos pasivos.

Non me desprenderei
da noite nas mans
co teu rostro mollado como pingas de signos.
Si iso é suor
quero alzar para ti
esta pel da miña caste,
a que goza os mapas
lambendo os teus versículos

Amámonos lanzando
un golpear sen cólera.
Aquel tamiz de versos nunca nos daba alcance.

Lembro case todo
agora.
Mentres todos durmían escribinche varias cartas.
Logo viñeron eles
ameazando o líquido,
cargándome de dúbidas e temores;
subliñando os meus  vértebras
con pretinas censoras.

En leste sopro
sen manual de fuga contráiome,
con certa frixidez que me provoca
acharme no secaño
onde se que non aniñas.
E eu quero a túa fórmula
Comigo.

Aprendín de ti
a destilar en tinta .
Dígocho de fronte *atenazada.
Non se durmirme soa,
necesito primeiro
que me laves de bicos cheirándome e cantando.

Neste último acto de silencios e ouveos
só hai unha saída
para non apetecer
non ter que dicir.

Feita e desfeita
polas atrocidades
hai que saír pitando
cara a novos rastreos.
Voume, mais non te quedas.

Con esta desvantaxe dos dedos pechados
máis aló da negra lonxitude,
preto dos sutís labirintos
arriscámonos
a vivir nos diques
ombreiro sobre ombreiro
como no exilio
dos excéntricos.

CARMEN CASTEJÓN

http://www.youtube.com/watch?v=u6cZ-RdUrO4