Epitafio

Chora, colo da nai ausente.
Rite da lúa que te mira na pegada de prata do peirao.
Eu tamén conspiro no idealismo sedentario,
brétema de Compostela tralos espellos.
Alí acontecía. Ti coa roupa de estreo e eu cos petos ancorados.
Onde o termo fin xa non ten significado de seu,
precisa da nosa historia para facer fronte ás demais palabras
todas xuntiñas coma nun colar
murchando abertamente ante os nosos ollos pechados.
Esperta, mírame, dime que me queres,
que non hai máis momento que o momento de estar xuntos
Dime que non son pedras as que me fan pesar o corazón
e asusta ao home do saco que cada noite me rouba os soños.
Non hai porque protestar: unha moediña princesa.
Pero a frauta sigue soando.
En Compostela sempre soa a música
por iso ti nunca oes as miñas vagaos

Iria Ameixeiras.